Vorige
Volgende
                         
Verhaal van
Helma van der Ven, Trainster

Op de bres voor het kind"

Uitleg Vertrouwenspunt Sport

De theatervoorstelling “Wel winnen hè” heeft veel reacties losgemaakt. Bij trainers en coaches vooral tot nadenken geleid, bij ouders vooral tot meedenken. Trainster Helma van der Ven van azsv DOS uit Eck en Wiel zette haar belevenis in echte spreektaal op papier. Het is een relaas geworden met veel herkenningspunten, maar vooral nuttige tips in het coachen binnen de gymnastiekzaal.

Het was zo herkenbaar! Er werden sketches gespeeld die totaal niet afwijken van de werkelijkheid. De stress voordat je vertrekt met je kind naar een wedstrijd, het commentaar van ouders langs de lijn van het voetbalveld, schelden en mopperen. Ouders die boos worden wanneer het kind driemaal van de balk valt met turnen. En...voor de wedstrijd van het kind nog even benadrukken "wel winnen he!!"
Er zijn inmiddels verenigingen die bij een  verkeerd voorbeeld ouders een lolly geven om duidelijk te maken dat ze niet goed bezig zijn en dus hun mond moeten houden. Ikzelf zou sommige kinderen graag van die oogklepjes geven, je weet wel die paarden ook wel eens dragen als ze de straat op gaan, zodat ze niet afgeleid worden. De afleiding voor deze kinderen komt vanaf de tribune waar de ouders de wedstrijd of training volgen. Continue zoeken de oogjes van het kind dezelfde ouders voor bevestiging.  “Doe ik het wel goed?” of het  tegenovergestelde: ’’Doe ik het niet zo goed?’’ Gezicht van kind en ouder spreekt op dat moment boekdelen. Als coach kom je daar niet tussen. Het kind is gefocust op de ouder en vergeet alles om zich heen, want het moet presteren. Idee is om deze ouder een zonnebril op te zetten, geen oogcontact meer met kind.

Er wordt door coaches en ouders enorm veel druk uitgeoefend op de kinderen om maar meer te presteren.  Daarbij wordt voorbij gegaan aan het feit dat kinderen hiervoor positieve hulp van ouder en coaches nodig hebben. De ouder van een sportend kind moet de ouder blijven en niet de pet van de trainer/coach op gaan zetten. Thuis niet, op het sportveld niet, in de sporthal niet. Eigenlijk nergens. Een ouder kan door zijn/haar gedrag het coachen van een trainer volledig teniet doen.

Een aantal voorbeelden uit de praktijk:
De euro die beloofd wordt als een kind scoort. Wanneer een coach met het team afspreekt als eenheid te spelen, zal dit niet lukken, omdat het kind voor die euro gaat, de  bal nooit afspeelt aan zijn/haar teamgenoot, ook al heeft die betere doelkansen. Een beloofd etentje bij Mc Donald of waar dan ook wanneer een kind een medaille wint of een doelpunt scoort. Er zit geen enkele positieve gedachte achter. Wat is het effect van deze belofte als het kind niet op het podium staat of niet gescoord heeft? Kind moet dan twee zaken verwerken: niet gewonnen, niet uit eten. Kind wordt dus gestraft omdat het geen prestatie heeft geleverd. Althans volgens de ouders.

Nog een voorbeeld uit de praktijk:
Kind maakt een verkeerde sprong bij turnen, ook wel bekend als “nulsprong”. Kind is in tranen en teleurgesteld in zichzelf. Coach praat met het kind en vertelt dat dit kan gebeuren, het soms bij een wedstrijd hoort. Kind is gespannen en kan dus een fout maken. Kind fleurt weer een beetje op maar ziet op dat moment dat moeder met tranen in de ogen op de tribune zit. Vergeten zijn dan direct de opbeurende woorden van de coach, kind ziet alleen de emotionele moeder en voelt zich schuldig. De allesomvattende vraag die zich hier opdringt: Heeft het kind geen waarde voor de ouders wanneer het geen medaille omgehangen krijgt of  de wedstrijd niet wint......???

Winnen is belangrijk maar plezier het allerbelangrijkste. Plezier en zelfvertrouwen helpt een kind te presteren. Een kind krijgt zelfvertrouwen en houdt plezier wanneer je hetgeen benadrukt wat WEL goed gaat. Wanneer de nadruk ligt op het winnen zal het kind nimmer een goede sporter worden.

Met een heel logisch voorbeeld in de theatershow “wel winnen hè” (versie ouders) werd duidelijk gemaakt dat je leert met vallen en opstaan. Een kindje dat de eerste stapjes zet en valt til je op en troost je. Worden de kinderen ouder en ze presteren niet goed dan wordt er commentaar geleverd. Het kleine kindje zal het steeds weer opnieuw proberen omdat ze zich gesteund voelt en weet dat ze fouten mag maken. De oudere verliezen hun zelfvertrouwen en ook het plezier.

Het kind heeft de onvoorwaardelijke steun en liefde van de ouders nodig, daardoor krijgt het  zelfvertrouwen en houdt plezier in hetgeen ze doet. Niet alleen in het sporten maar ook in het dagelijkse leven en de toekomst. Een mooie gedachte om in de clubs verder uit te dragen en in de contacten die trainers en coaches met ouders hebben.